Hello world! สวัสดีครับพี่น้อง

Welcome to anonmemory.wordpress.com. This is my first post in my first blog. Thank you for visiting my blog. Thank you wordpress.com My blog use only Thai language. Let’s Go!
   

 
ยินดีต้อนรับสู่บล็อกส่วนตัวของกระผม นายอนนท์  หาญโกรธา  ครูโรงเรียนบ้านทองหลาง อำเภอคง จังหวัดนครราชสีมา ซึ่งวันนี้(วันเสาร์)ขอวางชอล์ก วางแปรงลบกระดาน หันหลังให้กระดานดำ หันหน้าเข้าหาคอมพิวเตอร์ จับเม้าส์ จับคีย์บอร์ดเขียนเรื่องราวบอกเล่าสารพัดเรื่อง โดยเฉพาะประสบการณ์ส่วนตัวที่ครั้งหนึ่งได้ไปใช้ชีวิตที่ประเทศสหรัฐอเมริกา เป็นเวลา 90 วัน  ถึงแม้ว่ามันจะผ่านมา 9 ปีเต็มแล้วก็ตาม แต่ความรู้สึกยังอุ่นๆ อยู่เลยครับ… ภาษาที่ใช้ในบล็อกนี้อาจดูทะแม่งๆ ขัดโสตประสาทไปบ้างต้องขออภัย อยากให้อ่านสบายๆ ลืมไปซะว่าผมเป็นครู เป็นพ่อพิมพ์ของชาติที่จะต้องอย่างโน้นอย่างนี้ เอาเป็นว่าบล็อกของผมไม่ได้ด่าใครแน่นอน :) ก็แค่อยากเขียนอาไรตามจายฉานบ้างเด้อ รูปประกอบไม่ค่อยหล่อต้องขอโทษอย่างแรง ท่านจะเจอรูปผู้ชายในภาพไปอีก นานนนนน… และสุดท้าย ขอรับรองว่าบล็อกของผมไร้สาระเชิงวิชาการอย่างแท้จริง อิอิ

ระลึกถึงเหตุการณ์ 911 11 กันยา ถล่ม WTC

11 กันยายน 2544 คงเป็นวันที่หลายๆ คนยังจำได้ดี เพราะเป็นวันที่เกิดเหตุการณ์เครื่องบินชนตึกแฝด เวิลเทรดเซนเตอร์ (WTC)  ก่อนหน้านั้น 1 ปี กระผมยังอยู่้ที่อเมริกา ได้ล่องเรือชมตึกแฝดคู่นี้บริเวณอ่าวนิวยอร์ก  ภาพทุกสิ่งทุกอย่างยังดูสวยงาม นอกจากนี้ยังได้ขึ้นไปเยี่ยมชมตึกด้วย (ภาพยังไม่ได้สแกน) แต่หลังจากนั้น 1 ปี ทุกสิ่งทุกอย่างก็เปลี่ยนไป อาจจะพูดได้ว่าเปลี่ยนสถานการณ์โลกของเราไปเลย… ขอไว้อาลัยแด่ผู้จากไปทุกท่านนะครับ คงไม่มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก  อย่าให้ผู้บริสุทธิ์มาเป็นผู้รับเคราะห์อันเนื่องมาจากนโยบายต่างประเทศของคนไม่กี่คนเลย!

บนเรือเฟอรี่ขณะล่องเรือชมแมนฮัตตัน เห็นตึก WTC ตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

กิจกรรมยามว่าง

   ถึงแม้ว่าภารกิจจะค่อนข้างสาหัส แต่ก็พอจะมีเวลาว่างอยู่บ้างเล็กน้อย …ซึ่งเราก็ไม่เคยปล่อยเวลาให้เปล่าประโยชน์ ระลึกเสมอว่า ข้าฯมาอยู่แค่ 3 เดือน มีโอกาสออกบ้าน (วัด) เมื่อไหร่ฉันจะไม่รู้ช้า ฮ่าๆ จะต้องออกสำรวจพื้นที่ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้  ซึ่งตรงนี้ไม่มีปัญหาเรื่องคนพาออกไปเที่ยวเลย …ซึ่งบุคคลที่พาออกไปเที่ยวบ่อยๆ ได้แก่ พี่มหาน้อย พี่ซู(ชาวฟิลิปปินส์) พี่ไพลิน พี่สมรรถ และที่เป็นไกด์นำเที่ยวที่แสนดี ไปแล้วอบอุ่นใจเสมอ นั่นก็คือ ท่านมหาในวัดนั่นเอง  แต่กิจกรรมยามว่างนี้ก็ไม่ได้ออกไปไหนไกลหรอกครับ ส่วนใหญ่ไปชายทะเล เดินห้าง แล้วก็ไปหาจับจ่ายซื้อของที่เขาเอาของในบ้านออกมาวางขาย คนอเมริกันเนี่ย วันเสาร์อาทิตย์บางบ้านเขาจะขนของเก่าออกมาวางขาย เขาเรียกว่า “การาจเซลล์”  บางบ้านก็เปิดให้คนไปหยิบเอาของในบ้านแล้วจ่ายตังค์ได้เลย  แบบว่าข้าขี้เกียจขนออกมาประมาณนั้น ซึ่งตรงนี้เหล่าบรรดาคุณครูที่ไปด้วยกัน ชอบมากกกกก… โดยเฉพาะคุณครูสภาพสตรี ครูจิ๊บ ครูปอง วันๆ หาแต่ป้ายสีเหลือง ที่เป็นสัญลักษณ์ว่าบ้านนี้ขายของเก่านะ ..

ตามลำดับความหล่อ ...ครูนนท์ ครูจิ๊บ ครูพิม พี่สมรรถ ครูเอ ครูปอง ริมมหาสมุทรแอตแลนติก นิวยอร์ก

10 อันดับสถานที่ประทับใจใน USA ของข้าพเจ้า

          กระผมมาสอนที่นิวยอร์กก็จริง แต่สอนแค่ 2 เดือนกว่าๆ หลังจากนั้นประมาณ 1 เดือน ทางผู้ปกครองนักเรียน และวัดวชิรธรรมปทีป ก็พาพวกผมท่องเที่ยวยาวตลอดซัมเมอร์เลย โดยเฉพาะอเมริกาฝั่งตะวันออก (East Coast) ไล่ลงมาตั้งแต่รัฐโอไฮโอ นิวยอร์ก กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. เรื่อยลงมาจนถึงรัฐฟลอริดา รวมๆแล้วก็ประมาณ 13 รัฐ แต่ละรัฐก็ใหญ่พอๆ กับประเทศไทย ว้าว! ดังนั้นแน่นอนเลยว่าจะต้องเจอสถานที่ประทับใจมากมาย แต่กระผมจะนำมาเล่าสู่กันฟัง 10 อันดับก็พอนะครับ  ส่วนที่ประทับใจอื่นๆ ส่วนมากเที่ยวชมแบบผ่านๆ เพราะโปรแกรมยาวมาก แล้วจะตามเก็บนำมาบอกเล่าทีหลังครับ

          Top 10 สถานที่ท่องเที่ยวที่แสนประทับใจของข้าพเจ้า

1. น้ำตกไนแองการ่า (Niangara Fall) รัฐนิวยอร์ก
   ต้องบอกว่านี่คือสุดยอด ที่สุดของที่สุดน้ำตกเลยครับ ตั้งแต่เกิดจากท้องพ่อท้องแม่ก็เพิ่งจะเคยเห็นน้ำตกที่ใหญ่และยาวขนาดนี้  
   ตอนนั้นได้สัมผัสอย่างใกล้ชิดด้วยล่ะ เริ่มตั้งแต่ไต่บันไดเลียบน้ำตก สัมผัสความแรงกระแสน้ำ โอ้โหพระเจ้า น้ำมันมาจากไหนหว่า  และเพิ่มความสะใจเข้าไปอีก เมื่อได้ล่องเรือเฟอรี่ ล่องเข้าไปใกล้ๆ จุดที่น้ำตกกระทบกับพื้นน้ำ จำได้อย่างเดียวว่ามองไปเมื่อไหร่เห็นแต่ความยิ่งใหญ่ อภิมหาความยิ่งใหญ่ของกระแสน้ำจริงๆ อันนี้ยกให้เป็นอันดับ 1 อย่างไม่ต้องสงสัย

 

2. World Trade Center เยี่ยมชมตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ (ก่อนอื่นต้องขอไว้อาลัยแด่ผู้จากไปจากเหตุการณ์ 9/11 ครับ) ผมชอบดูหนังฮอลลีวูดเป็นชีวิตจิตใจ และหลายๆ เรื่องจะมีโลเคชั่นที่กรุงนิวยอร์ก เมืองแห่งสีแสงนี่แหละ และที่เห็นโดดเด่นตลอดคู่แผ่นฟิล์มมาตลอด ก็คือตึกแฝด WTC หรือ World Trade Center กระผมใฝ่ฝันมานานแล้วว่าสักวันหนึ่งจะมาให้ได้ และฝันผมก็เป็นจริงแบบไม่น่าเชื่อ.. วันนั้นต้องขึ้นลิฟต์ถึง 2 ต่อแนะครับ มองออกมาข้างนอก เห็นเมฆลอยอยู่ข้างล่าง โอ มายก๊อต ข้อยมาอยู่นี่ได้จังได๋เนี่ย!



3. เทพีเสรีภาพ  นี่คือของขวัญจากฝรั่งเศสที่มอบให้อเมริกา ต้องบอกว่าสัญลักษณ์ของอเมริกาจริงๆ ก็คืออนุสาวรีย์เทพีเสรีภาพนี่แหละครับ ส่วนตัวกระผมเรียกว่า นางกวักมะกัน  ไม่กวักได้ไงล่ะครับ ปีหนึ่งๆ กวักเงินคนจากทั่วโลกไม่รู้กี่หมื่นล้านเหรียญ นางกวักชาติไหนๆ ที่ว่าแน่ ย่อมพ่ายแพ้นางกวักมะกันอย่างไม่ต้องสงสัย  …ความประทับใจตรงนี้คือ ผมได้ไปยืนบน(หรือจะบอกว่าข้างในดี)ศีรษะของเทพีเสรีภาพเรียบร้อยแล้ว เพราะข้างในมันเป็นโพลงครับ  ฝรั่งเศสเขาสร้างเทพีเสร็จที่ฝรั่งเศสแล้ว จากนั้นเขาก็ถอดมาประกอบกันขึ้นใหม่ที่อเมริกา (ผมถ่ายภาพการก่อสร้างไว้เยอะเลย ก๊อปจากภาพถ่ายแหละ) และความประทับใจตรงนี้ก็คือ ผมได้เป่าแคนหน้าเทพีเสรีภาพด้วยเด้อ…ใฝ่ฝันมานานแล้ว เป่าแบบไม่ต้องเกรงใจฝาหรั่ง ซะบ้างเลย ปั๊ดโธ่ รู้บ้างว่าไผเป็นไผ
         
   
                             สภาพบนภายในศีรษะ หรือหัวเทพีเสรีภาพเขาล่ะ เขาให้ถ่ายรูปได้ทีละ 5 คน แล้วก็หมุนเวียนออกมา อันที่จริงตรงแขนเทพีเสรีภาพ ที่ถือคบเพลิงมันก็เป็นโพลง แต่ก่อนเขาก็ให้คนคลานเข้าไปถ่ายรูปบนคบเพลิงได้นะ แต่ตอนนี้เขาห้าม ก็เลยอดกันไป เอาเหอะได้แค่นี้ก็ดีถมเถแล้ว จริงมั๊ยครับ
    
4. ดิสนี่ย์เวิลด์ (Disney World) รัฐฟลอริดา 
    ใครบ้างไม่รู้จักดิสนีย์ จะสุดยอดแค่ไหนถ้าเราไปเจอกับต้นตำรับเลย ตรงนี้ก็สุดแสนประทับใจ และทึ่ง เพราะเขาบอกว่าจะเที่ยวดิสนีย์ให้ครบถ้วนจริงๆ จะต้องใช้เวลาอย่างน้อย 4 วันเต็มๆ โอ แม่เจ้า ทำไมมันยิ่งใหญ่ตระการตาอย่างนั้น จะไม่ให้ใหญ่ได้อย่างไร ชื่อดิสนีย์ก็จริง แต่บริษัทยักษ์ใหญ่ สตุดิโอใหญ่ยักษ์ทั้งหลายต่างมาสร้างเครื่องเล่น สร้างโลกบันเทิงไว้ที่นี่กันทั้งนั้น  ที่จำได้ไม่ลืมก็คือได้นั่งรถไฟเหาะตีลังกา ไม่พอครับ นั่งในถ้ำที่ไม่เห็นแสงไฟอะไรเลย  ใครน๊าหลอกผมนั่งถ้ารู้ก่อน จ้าง 100 บาทก็ไม่นั่ง แต่ถ้า 1000 บาท อาจจะนั่งนะ อิอิ  อะแฮ่มที่สำคัญได้ล่องเรือกระโจนหน้าผา กับสาวน้อยรัสเซียคนหนึ่ง ได้ถ่ายรูปคู่กันด้วยนะ …เฮ้อ ผ่านมา 9 ปี่ แล้วยังไม่ลืมอีกหรือนี่ อิอิ



5. Casino, New Jersy ใช่แล้วครับเป็นบ่อนคาสิโนใหญ่อันดับสองของสหรัฐอเมริกาเขาล่ะ อันดับ 1 อยู่ที่ รัฐเทกซัส (Texas) บ่อนก็คือสถานที่เล่นการพนันดีๆ นี่เอง อ้าวนั่นแสดงว่า..  No ครับ No ผมไม่ชอบเล่นการพนัน ทุกชนิด อันที่จริงเล่นไม่เป็นเลย เป็นข้อห้ามสำหรับครอบครัวผมตั้งแต่บรรพกาลแล้ว  แต่ที่ประทับใจก็คือ แสง สี งดงามอร่ามตา ไม่รู้ว่าฝีมือมนุษย์สร้างสถานที่เล่นไพ่ที่งดงามอย่างนี้ได้อย่างไร  นี่ถ้าคนแถวบ้านผมมาเห็น เขาจะต้องลืมร่มมะม่วงหลังสวนไปเลย จ๊าก! และก่อนมาเที่ยวที่นี่หลวงพ่อท่านก็เตือน และบอกไม่ให้เล่นการพนัน อันที่จริงท่านไม่อยากให้มาเลยด้วยซ้ำ แต่ขัดญาติโยมที่อยากพาคุณครูเที่ยวไม่ได้  เจ้าภาพในคราวนั้นก็พี่ไพลินคนสวย พี่ไพลินเป็นคนขอนแก่น ได้แฟนชาวมะกันนี่แหละครับ ท่านก็อพยพญาติพี่น้องมาอยู่ด้วยหลายคน แฮ่ๆ ที่สำคัญพี่แกรวยครับ  เหมารถลีมูซีนให้พวกผมนั่ง มีคนขับรถผูกโบหูกระต่าย พอรถจอดก็มีพนักงานมาเปิดรถให้  (เหมือนหนังฮ่องกง ที่เจ้าพ่อทั้งหลายลงจากรถ เตรียมจะเข้าบ่อน) เฮ้อ..อย่างที่บอก ผมชอบสถานที่ด้านความงดงาม เพราะผมบ้าถ่ายรูปไง! วันนั้นก็กดไปซะ 4 ม้วน
6. ทำเนียบขาว (White House) ทำเนียบประธานาธิบดีสหรัฐ นี่คือศุนย์บัญชาการเบอร์ 1 ของโลก อภิมหาผู้นำนั่งทำงานอยู่ข้างใน  ส่วนกระผมยืนอยู่หน้าบ้านท่าน  ตอนนั้นนายบิล คลินตัน  เป็นประธานาธิบดี  สำหรับโลเกชั่นทำเนียบขาวนี่ คงคุ้นตากันเกือบทุกวันนั่นแหละ โดยเฉพาะช่วงข่าวต่างประเทศ และเป็นสถานที่ยอดฮิตของหนังฮอลลีวุดด้วยล่ะ โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับประธานาธิบดี ชาวอเมริกันเนี่ยให้ความสำคัญและศรัทธาผุ้นำเขามากเลยนะ เพราะทำให้เขาผยอง ได้ว่าเป็นชาติมหาอำนาจของโลก  สำหรับทำเนียบขาวก็เป็นทั้งบ้านทั้งที่ทำงานของท่านประธานาธิบดีเขาล่ะ ใครได้เป็นทีก็หอบลูก หอบหลานมาอยู่ ห้องต่างๆ ก็มีอยู่เต็มไปหมด  จึงไม่ต้องสงสัยเลยว่าเหตุไฉนท่านอดีตประธานาธิบดี บิล คลินตัน จะเดินเข้าห้องผิดบ่อยๆ จนต้องออกมาขอโทษทั้งน้ำตาว่า ทำเนียบขาวมันใหญ่เกินไป ห้องก็มากเกิน กระผมเลยเดินเข้าห้องผิดจ้า! ฮือๆๆ :)
7. พิพิธภัณฑ์ The Metropolitan Museum of Art, New York 
   นี่คือที่สุดแห่งพิพิธภัณฑ์เท่าที่กระผมเคยเห็นมา  โคตรมหาสมบัติจากชาติต่างๆ ทั่วทุกมุมโลกมารวมกันที่นี่ ภาพวาดที่เราๆ ท่านๆ เคยเห็นในหนังสือศิลปะทั้งหลาย จากจิตรกรชื่อก้องโลก ต้นฉบับมารวมกันที่นี่ ความสวยงาม ตระการตายังตราตรึงอยู่ในความทรงจำ ลืมยากครับ…เข้าชมที่เว็บไซต์ของพิพิธภัณฑ์เลย  อ้าว  ประเดี๋ยวก่อน อ่านบทความผมให้จบก่อนสิ แหมใจร้อนจัง โม้ยังไม่จบเลย
    
8. หมู่บ้านชนเผ่าอามิส (America’s Amish)  รัฐโอไฮโอ
     ต้องขอบคุณ ผศ.อัจฉรา  ชีวพันธ์ คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ที่นำเที่ยวในทริปนี้ ท่านจะเชื่อไหมว่า ในดินแดนอเมริกายังมีคนกลุ่มหนึ่ง กลุ่มใหญ่พอสมควร พอใจที่จะอยู่อย่างโบราณ พวกเขาไม่ใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่ใดๆ ในการดำรงชีวิต พวกเขาดำเนินชีวิตแบบโบราณ ไม่ใช้แม้แต่ไฟฟ้า รถยนต์ แน่นอน
   

   ..

   แม้แต่มือถือ พวกเขาใช้รถม้าในการขนส่งเดินทาง  ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อเพราะกระผมไปเห็นมาแล้ว  ชนกลุ่มนี้ไม่ใช่อินเดียนแดงชนเผ่าพื้นเมืองแน่นอน เพราะอินเดียนแดงถูกกลืนกันไปหมดแล้ว  ชนกลุ่มนี้เป็นชนชาติไอริช อพยพย้ายถิ่นฐานมากจากยุโรป  พวกเขาปฏิเสธการดำรงชีวิตแบบสมัยอย่างสิ้นเชิง  ไม่ว่าเด็ก วัยรุ่น ผู้ใหญ่ คนทำงาน ถ้าเป็นบ้านเราก็ต้องบอกว่า อยู่แบบพอเพียงจริงๆ ใช้รถม้าเป็นพาหนะเดินทาง ผู้ชายที่แต่งงานแล้วต้องไว้เคราให้ยาวๆ ทุกคน  จุดเด่นที่ประทับใจ  สาวสวยครับ:)

9. สะพานบรูคลีน (Brooklyn Bridge) New York
   ใครเคยดูหนังเรื่องก๊อตซิลล่าบ้าง ตอนที่ก็อตซิลล่าถูกยิง ก็ถูกสะพานบรูคลีนนี่แหละหล่นทับ เอ๊ะ! พูดอะไรทีมักจะอ้างอิงแต่หนังฮอลลีวูดเนี่ยสงสัยบล็อกต่อไป ต้องสาธยายเกี่ยวกับหนังฮอลลีวูดล้วนๆ ซะแร้ว!  ความประทับใจตามที่บอก เพราะนี่คือสะพานที่เป็นตำนานของอเมริกาเลย สร้างมาตั้งแต่ยุคที่เครื่องไม้เครื่องมือยังไม่ทันสมัยเหมือนในปัจจุบัน สะพานนี้เป็นเอกลักษณ์ของนิวยอร์กอีกแห่งเลยครับ
10. สวนสาธารณะเซ็นทรัลพาร์ค (Central Park) New York 
     สวนสีเขียวอันลือชื่อใจกลางแมนฮัตตัน แหล่งโอโซนแห่งเดียวของแมนฮัตตัน มีสวนสัตว์ มีสถานที่พักผ่อนมากมาย มีร่มไม้ ผู้คนออกกำลังกาย มีรถม้าพาเที่ยวชมเมือง มีคนเล่นดนตรี (ขอตังค์) บ้านเขาเรียกว่าการขายศิลปะ  บ้านเราเรียกว่า “ขอทาน”  แต่ถ้าถือกีตาร์มาดีดแถวสยาม หรือสีไวโอลิน ก็เท่เหลือหลาย  แต่สมมุติว่าผมถือแคนไปเป่าเนี่ย …นี่ขอทานอ๊ะเปล่า? เหตุไฉนคนไทยเองจึงดึงเครื่องดนตรี ที่เป็นเครื่องดนตรีต้นแบบของโลก อย่างแคนมาลงต่ำเพียงนี้  ท่านรู้ไหมว่าที่กระผมได้มาเหยียบอเมริกา จุฬาฯ คัดผมมาที่นี่ก็เพราะ “แคน” นี่แหละขอรับท่าน
                                                                                          
    

      นี่คือ 10 อันดับสถานที่ท่องเที่ยวที่กระผมประทับใจ ยังมีอีกมากมายครับ และยังมีเหตุการณ์บังเอิญ บังเอิญอีกมากมาย ที่กลายมาเป็นความประทับใจ เช่น คราวที่ไปเที่ยวที่มหาวิทยาลัยเคนสเตท รัฐโอไฮโอ กระผมได้ไปเจออาจารย์ดอกเตอร์ท่านหนึ่งชื่อ ดร.เทียรี่ ท่านเคยมาเรียนเป่าแคนที่ มศว.มหาสารคาม สถาบันที่กระผมเรียนตอนปริญญาตรี  เป็นลูกศิษย์ของอาจารย์ผมด้วย อ้าวก็ศิษย์พี่สิ แม่นแล้ว แต่ไม่ใช่วิชาเป่าแคนหรอกนะ เป็นวิชาอื่น  ตอนอยู่เมืองไทยอยากเจอท่านมาก เพราะทึ่งที่เห็นอาจารย์ฝรั่งจากอเมริกาบินข้ามน้ำข้ามทะเลมาเรียนเป่าแคนที่เมืองไทย  แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เจอ จากนั้น 6 ปีต่อมา ผมดันไปเจอท่านที่อเมริกาโน่น ได้พูดคุยถามไถ่กันถูกคอเชียวล่ะ.. 

      หลายเรื่องราวที่เกิดขึ้นในชีวิต ไม่อยากเชื่อว่าเป็นสิ่งที่กระผมแอบใฝ่ฝันมาก่อนแล้วทั้งสิ้น …ทำให้นึกถึงหนังสือฮิตเล่มหนึ่ง ชื่อ The Secret หลายท่านคงรู้จัก ประเด็นก็คือหนังสือเล่มนี้กล่าวว่า หากเราปรารถนาสิ่งใด ก็ให้บอกออกไป บอกไปทุกๆ วัน แล้วส่งไปนอกจักรวาลโน่น สุดท้ายจักรวาลก็จะตอบรับ แล้วเราก็จะสมปรารถนา…..

ขอบคุณคณะครุศาสตร์ จุฬาฯ ขอบคุณ สปช.(สมัยนั้น) ขอบคุณพระคุณเจ้าทุกรูป ขอบคุณผู้ปกครอง ขอบคุณเพื่อนๆ ขอบคุณผู้เกี่ยวข้องทุกท่าน และที่สำคัญคุณพ่อ คุณแม่ ที่ให้กำเนิด ให้การศึกษา ที่ทำให้ผมมีวันนั้น และมีวันนี้ ขอบคุณครับ
จาก ครูอนนท์  

จบเนื้อหาตรงนี้ด้วยภาพนี้ก็แล้วกัน เป็นการยืนยันว่า อยู่อเมริกากระผมฮอตแค่ไหน  …
ไม่ถูกสเป็คสาวไทย แต่โดนใจสาวฝรั่งก็ยังดีวะ ฮ่าๆ รู้ซะมั่ง ควง 2 เลยตู

ที่หลับที่นอน

วัดที่ long Island

วัดเก่าที่เม้าท์เวอร์นอน

     บินข้ามน้ำข้ามทะเลมาหลายพันไมล์ จนถึงเมืองมะกันนี่ ถ้าไม่มีที่กินอยู่หลับนอนล่ะก็ ตายแน่ๆ  วัดวชิรธรรมปทีป คือชื่อวัดและชื่อโรงเรียนที่กระผมไปสอนหนังสือที่นั่น และเป็นที่กินอยู่หลับนอนตลอดระยะเวลาปฏิบัติงานเลยทีเดียว วัดแห่งนี้ตั้งอยู่เกาะลองไอแลนด์ ห่างจากแมนฮัตตันประมาณ 2 ชั่วโมง  (ที่โน่นเขาบอกระยะทางเป็นระยะเวลาการขับรถ)

ภาพบนเป็นภาพวัดใหม่ที่ลองไอแลนด์ ส่วนภาพล่างเป็นภาพวัดเก่าที่เม้าท์เวอร์นอน (เหมือนคฤหาสน์เลยล่ะ)

ถ่ายกับหลวงพ่อที่ร.ร.นายร้อยเวสต์พ้อยต์

ถ่ายกับหลวงพ่อที่วัดบ้านกู่ อ.ห้วยแถลง จ.นครราชสีมา

ที่ลองไอแลนด์นี่เขาว่าเหล่าบรรดาดาราฮอลลีวูดมาซื้อบ้านพักบริเวณชายทะเลกันหลายคน  บรรยากาศดีมาก  อ้อลืมบอกไปว่าวัดวชิรธรรมปทีปมี 2 แห่ง คือที่ ลองไอแลนด์(Long Island) และที่เม้าเวอร์นอน(Mt Vernon)  เม้าท์เวอร์นอนจะอยู่ใกล้เมือง Manhattan แต่จะมีเจ้าอาวาสรูปเดียวกันครับ  เป็นศูนย์รวมจิตใจของคนไทยที่นิวยอร์กกันเลยทีเดียว 
    ปัจจุบันเจ้าอาวาสคือ พระเทพกิตติโสภณ (พ.ศ. 2525 – ปัจจุบัน) ตั้งแต่สมัยที่ผมไปอยู่ก็ได้รับความเมตตาจากท่าน ท่านใจดีมาก อยู่อย่างเรียบง่ายจริงๆ ญาติโยมทั้งในนิวยอร์ก และรัฐใกล้เคียงเคารพ ศรัทธาท่านมาก พอได้สนทนากับท่านจึงรู้ว่าท่านมีพื้นเพเดิมที่อำเภอห้วยแถลง โคราช ก็บังเอิญสิครับผมก็เป็นคนอำเภอห้วยแถลงเหมือนกัน แถมหมู่บ้านอยู่ใกล้ๆ กันด้วย กลับมาเมืองไทยมาถามพ่อถามแม่ว่ารู้จักหรือเปล่า พ่อแม่ผมบอกว่ารู้จักท่านในชื่อ “พระมหาสมบูรณ์” แต่ปัจจุบันท่านมีสมณศักดิ์เป็น “พระเทพกิตติโสภณ” แล้ว
ที่ตั้งวัดใหม่ในปัจจุบัน Vajiradhammapadip Temple 110 Rustic Road, Centereach, Long Island, NY 11720 … และที่ตั้งวัดเก่า  75 California Rd, Mt Vernon, NY 10552, USA
เว็บไซต์อันสวยงามของวัดวชิรธรรมปทีป (มีชื่อกระผมอยู่ในทำเนียบด้วยนะ) http://www.vajira.org/

นั่งเครื่องบินเป็นครั้งแรก

         การได้นั่งเครื่องบิน ผมคิดว่าเป็นสิ่งที่หลายๆ คนใฝ่ฝัน และปรารถนาว่าครั้งหนึ่งในชีวิตก็อยากจะนั่งดู  ซึ่งเมื่อหลายสิบปีก่อนก็เป็นเรื่องยาก คนมีกะตังค์เยอะๆ เท่านั้นถึงจะมีโอกาส แต่ปัจจุบันสายการบินราคาถูกมีบริการหลายบริษัท มีเงินไม่กี่พันบาทก็นั่งเครื่องบินได้แล้ว สำหรับผมและกับอีกหลายๆ คน เมื่อจะได้นั่งเครื่องบินเป็นครั้งแรกจะมีสองความรู้สึกที่มาพร้อมกันคือตื่นเต้น และกลัว! โดยเฉพาะขณะที่เครื่องบินกำลังวิ่งบนรันเวย์ ก่อนจะทะยานสู่ท้องฟ้า นอกจากผมแล้วยังเห็นอีกหลายคน เอามือกุมพระที่แขวนคออยู่ พร้อมกับหลับตา แล้วทำปากพึมพำ…

ก่อนบิน

       เหตุไฉนครูบ้านนอกธรรมด๊า ธรรมดาคนหนึ่งถึงได้บินลัดฟ้าไปยังประเทศสหรัฐอเมริกา มหาอำนาจเบอร์ 1 ของโลก  อันนี้ต้องบอกความจริงไปเลยว่า ได้ความกรุณาจากโครงการสอนภาษาไทยและวัฒนธรรมไทยในต่างประเทศของคณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ที่คัดเลือกกระผมไปทำหน้าที่ครูอาสาสมัครที่โรงเรียนภาษาไทยวัดวชิรธรรมปทีป นิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา  ตอนนั้นอยู่ในระหว่างอัพเกรดตัวเอง ด้วยการลาศึกษาต่อ ที่ภาควิชาโสตทัศนศึกษา คณะครุศาสตร์ จุฬาฯ  หลังจากเป็นครูมาแล้ว 4 ปี ไม่ได้เบื่อที่เป็นครูหรอกนะ แต่อยากเปลี่ยนบรรยากาศ ปัจจุบัน (พ.ศ. 2551) ผมก็ยังเป็นครูประถมอยู่เหมือนเดิม แถมยังสอนประจำชั้นถึง 3 ชั้นโน่นแน่ะ รับเละเลยตั้งแต่ ป.4 ถึง ป.6 เพราะเป็นโรงเรียนขนาดเล็ก มีครู 2 คน เด็ก 55 คน รัฐบาลจัดให้เท่านี้ก็ดีถมเถ …เฮ้อ  ปีที่ผมไปอเมริกาคือ พ.ศ. 2543 (ค.ศ.2000) ตอนนั้นเรียน ป.โท ปี 3 กะว่าจะเรียนสัก 3 ปี ที่ไหนได้ล่อเข้าไปตั้ง 4 ปีแน่ะ  …ใจแทบขาด คิดถึงบ้านนอก คิดถึงเด็กๆ แต่อาจารย์ที่จุฬาฯ ก็รักผมเหลือเกิน ไม่ยอมปล่อยผมกลับโรงเรียนซักที…เฮ้ออีกที สุดท้ายก็จบโทจุฬาฯ ในปี พ.ศ. 2545  ยังไงก็ต้องขอบคุณ ไม่งั้นผมคงไม่มีโอกาสไปเหยียบ(แผ่นดิน)อเมริกาเป็นแน่แท้